Οι δαίμονες της ψυχής

Βράδυ.

Παντού ησυχία, παντού ερημιά,

παντού σκοτάδι.

Κοιτάζω γύρω μου, να δω

κάτι αν υπάρχει.

Κανείς όμως δεν είναι πουθενά.

Είμαι πια μόνη…

Η ώρα δεν περνά,

δεν ξημερώνει.

Και όσο πάει η

ψυχή μου ερημώνει.

Ό,τι κι αν κάνω τώρα, ό,τι κι αν πω,

βρίσκομαι σ’ ένα αδιέξοδο κενό.

Και η βαθιά νύχτα δεν έχει τελειωμό.

Βυθίζομαι στων σκέψεων τη δίνη,

παντού μέσα μου, όμως, βρίσκω σκιές.

Σκιές από χαρές και λύπες, πάθη, μίση,

από έρωτες που έσβησαν στο χτες…

Νιώθω το κρύο την καρδιά να πνίγει,

να τη χτυπά ανελέητα, να πονώ.

Τ’ αέναο κενό σαν με τυλίγει,

δαίμονες μου στοιχειώνουν το μυαλό.

Όσο πολύ κι αν θέλω να φωνάξω,

δεν με ακούει τώρα πια κανείς.

Παγιδευμένη είμαι στο σκοτάδι,

στο δίχτυ της αιώνιας σιωπής…

Μέσα μου οι δαίμονες αδιάκοπα παλεύουν,

αιώνια στιγματίζουν την καρδιά

κι ανέλπιστα τα αισθήματα γυρεύουν

μια φλόγα για να βρουν παρηγοριά.

Να βρέχει ξεκινά, μα, δεν με νοιάζει,

καθώς στου έρεβους το βάθος προχωρώ.

Η νύχτα την ψυχή μου κομματιάζει,

στον ζοφερό της μ’ οδηγεί βυθό.

Οι παγωμένες της βροχής σταγόνες

σαν δάκρυα στο πρόσωπο κυλούν

και οι βαρείς μες στην ψυχή χειμώνες,

ομήρους τα αισθήματα κρατούν.   

Ως πότε, πια, θα ζω μες στο σκοτάδι;

Και πότε θ΄ανατείλει φως

για να ξεφύγω απ’ το αιώνιο βράδυ,

του εαυτού μου να γενώ θεός;

Η άδοξη αυτή μάχη των δαιμόνων

ούτε αρχή έχει, ούτε τελειωμό,

μονάχα ένα άδοξο ταξίδι

στην άβυσσο, στον σκοτεινό ουρανό.

Στους δαίμονές μου νόημα δεν βρίσκω.

Αυτό με κάνει ν’ αναρωτηθώ:

«Γιατί υπάρχει τόση απελπισία;

Γιατί άραγε πεθαίνω; Γιατί ζω;»   

 Έπαινος σε ποιητικό διαγωνισμό το 2009 από την Ένωση Συγγραφέων & Λογοτεχνών Ευρώπης - Οκτώβριος 2009